Padelowo
Technika

Chiquita w padlu: jak zagrać krótką piłkę pod nogi rywali i przejąć siatkę

Chiquita w padlu to wolna, niska piłka zagrana z tyłu kortu pod nogi rywali stojących przy siatce. Nie ma ich minąć ani zaskoczyć siłą – ma spaść tak nisko, żeby musieli odegrać ją z dołu, do góry. W tym czasie Ty z partnerem robicie kilka kroków do przodu i przejmujecie siatkę. Poniżej technika krok po kroku, wybór momentu i celu, błędy i ćwiczenia.

Gracze przy siatce na odkrytym korcie do padla, widok przez ogrodzenie
Fot. Jacky Cheong / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0

Czym jest chiquita i po co się ją gra

Nazwa pochodzi z hiszpańskiego (chiquita – „malutka”) i dobrze opisuje to uderzenie: mała prędkość, niski lot, krótka droga. Grasz je z głębi kortu, zwykle zza linii serwisowej, w stronę pary, która stoi przy siatce albo właśnie do niej podchodzi.

W padlu przewagę ma para przy siatce. Rywale, którzy tam stoją, grają wolej w dół, pod kątem i w szyby, a Ty możesz tylko odbierać. Masz dwa sposoby, żeby to zmienić. Pierwszy to lob w padlu, który wypycha rywali do tyłu. Drugi to chiquita: piłka, której nie da się zaatakować, bo spada poniżej taśmy siatki. Siatka ma 88 cm wysokości na środku i 92 cm przy słupkach, więc piłka odbierana na wysokości kostek musi zostać podniesiona, żeby nad nią przeleciała. Zamiast smeczu czy mocnego woleja rywal gra wtedy delikatne podbicie – i to jest moment, na który czekasz.

W słowniku uderzeń padla chiquita ma krótką definicję obok bandei, vibory i bajady. W planie nauki z działu technika padla pojawia się po lobie i grze od szyby, bo zwykle gra się ją właśnie z piłki odbitej od ściany. Ten tekst rozwija jedno uderzenie: kiedy je wybrać, jak je wykonać i co zrobić zaraz po nim.

Chiquita czy lob – jak wybrać

Lob i chiquita odpowiadają na tę samą sytuację: rywale przy siatce, Ty z tyłu. Różnią się tym, co robią z przeciwnikiem. Lob go cofa, chiquita trzyma go w miejscu i zmusza do gry z dołu. Wybór zależy od tego, gdzie stoją rywale i jaką piłkę dostałeś.

SytuacjaLepszy wybórDlaczego
Rywale stoją 3–4 m od siatki albo dopiero do niej idąchiquitapiłka ma czas opaść przed ich stopy
Rywale stoją tuż przy taśmielobchiquita doleci do nich za wysoko i dostaniesz wolej w dół
Piłka po odbiciu od Twojej szyby spada nisko i wolnochiquitałatwo ją kontrolować i skierować nisko
Piłka jest wysoko, nad Twoim barkiemlob albo bandejaz wysokiej piłki trudno zagrać nisko nad siatką
Jesteś spóźniony, wyciągnięty pod tylną szybąwysoki lobchiquita z tej pozycji jest za wolna, a do siatki i tak nie zdążysz
Rywal przy siatce słabo gra wolej z dołuchiquitagrasz w jego słabszy element
Rywale trzeci raz z rzędu dostali lob i cofają się z wyprzedzeniemchiquitazmiana rytmu, piłka spada tam, gdzie przed chwilą stali

Najlepsze pary mieszają oba uderzenia. Rywal, który nie wie, czy dostanie lob, czy piłkę pod nogi, stoi w miejscu i reaguje później. Dlatego do chiquity przygotowujesz się tak samo jak do lobu – o tym niżej.

Chiquita w padlu krok po kroku

Opis dotyczy gracza praworęcznego. Leworęczny wykonuje te same ruchy w lustrzanym odbiciu.

Ustawienie i chwyt

  1. Obrót bokiem. Gdy piłka idzie na Twoją stronę, obracasz barki i biodra bokiem do siatki – przy forhendzie lewym barkiem do przodu, przy bekhendzie prawym.
  2. Chwyt kontynentalny. Ten sam co przy woleju i lobie. Nie musisz go zmieniać przed powrotem do siatki, a główka rakiety otwiera się naturalnie, co ułatwia kontrolę niskiej piłki.
  3. Nisko na nogach. Uginasz kolana tak, żeby zejść do poziomu piłki. Chiquitę zagraną ze sztywnych nóg, z pochylonymi plecami, zwykle zatrzymuje siatka albo piłka wyskakuje wysoko.

Zamach i punkt uderzenia

  1. Przygotowanie jak do lobu. Rakieta schodzi pod piłkę, powierzchnia jest lekko otwarta. Rywal widzi to samo, co przy lobie, i nie wie, czy ma się cofać.
  2. Krótki, wolny zamach. Chiquita to uderzenie czucia. Prowadzisz rakietę spokojnie, bez szarpnięcia nadgarstkiem. Mocniejsze uderzenie skraca rywalowi czas, ale podnosi lot piłki i daje mu wolej z góry.
  3. Kontakt przed ciałem. Piłkę trafiasz z boku i lekko przed sobą, mniej więcej na wysokości kolan. Im niżej ją trafiasz, tym ważniejsze, żeby rakieta była otwarta tylko trochę – za bardzo otwarta wyśle piłkę w górę.
  4. Rotacja według potrzeby. Większość amatorów gra chiquitę płasko albo z lekkim podcięciem, które spowalnia piłkę po koźle. Zaawansowani grają też z rotacją do przodu, żeby piłka szybciej opadła za siatką. Zacznij od wersji płaskiej – jest najprostsza do powtórzenia.

Wykończenie i ruch do przodu

  1. Wykończenie w stronę celu. Rakieta kończy ruch przed Tobą, niżej niż przy lobie – mniej więcej na wysokości klatki piersiowej, skierowana tam, gdzie ma spaść piłka.
  2. Od razu do przodu. Chiquita bez ruchu do siatki traci sens. Gdy piłka przelatuje nad taśmą, Ty z partnerem idziecie razem do przodu i zatrzymujecie się w rozkroku, zanim rywal ją odbierze. Celem jest strefa 2–3 m od siatki, z której grasz wolej przy siatce.

Patrz na rakietę rywala, nie na piłkę Po chiquicie obserwuj, jak rywal odbiera. Jeśli schyla się i gra z dołu, z otwartą rakietą – piłka przyjdzie wolno i wysoko, możesz iść odważnie do przodu. Jeśli zdążył zejść nisko i trzyma rakietę przed sobą, zatrzymaj się wcześniej, na wysokości linii serwisowej, i bądź gotowy na szybką piłkę pod nogi albo lob nad głową.

Gdzie celować

Kort ma 20 m długości, a linia serwisowa leży 6,95 m od siatki. Chiquita powinna spaść w pierwszej połowie pola serwisowego rywali, blisko ich stóp – nie przy samej siatce, bo na to nie ma potrzeby, i nie przy linii serwisowej, bo tam odbiorą ją z wygodnej wysokości.

CelKiedyRyzyko
Środek, między rywalidomyślniemałe – siatka jest tam najniższa, a rywale mogą się zawahać, kto odbiera
Pod nogi bliższego rywala, po przekątnejgdy grasz z odbioru albo z szyby po przekątnejmałe – po przekątnej masz najwięcej miejsca
Wzdłuż bocznej szybygdy rywal po tej stronie odsłonił bokwiększe – siatka przy słupkach jest wyższa, a piłka za szeroko wyjdzie w szybę
Pod nogi rywala, który właśnie idzie do siatkipo jego serwisie albo lobiemałe – w biegu trudno zejść nisko

Siatka przy słupkach jest o 4 cm wyższa niż na środku. Przy chiquicie, która ma przelecieć tuż nad taśmą, ta różnica ma znaczenie – to jeden z powodów, dla których środek kortu jest najbezpieczniejszym celem.

Trzy sytuacje, w których chiquita działa najlepiej

Odbiór serwisu

Serwujący po podaniu idzie do siatki. Zanim do niej dojdzie, jest w ruchu, kilka metrów za taśmą – a to dokładnie ta odległość, w której chiquita spada mu pod nogi. Przepisy FIP wymagają, żeby odbierający poczekał na kozioł piłki w polu serwisowym; po tym koźle możesz zagrać nisko, w środek albo pod nogi serwującego. O ustawieniu obu par przy pierwszych uderzeniach piszemy w poradniku ustawienie na korcie w deblu.

Piłka po odbiciu od szyby

Piłka, która odbiła się od tylnej albo bocznej szyby, traci prędkość i opada. Stoisz wtedy bokiem, z czasem na przygotowanie – to najwygodniejsza pozycja do chiquity. Sam odbiór od szkła opisujemy w poradniku o grze od szyby.

Po Twoim lobie, gdy rywal odegrał z tyłu

Po dobrym lobie rywale cofają się, odgrywają bandeją i wracają do siatki. Jeśli ich bandeja jest krótka, a oni są jeszcze w drodze, chiquita pod nogi zatrzymuje ich w połowie kortu. To klasyczny sposób, żeby po serii lobów odebrać rywalom siatkę na dobre.

Najczęstsze błędy

  • Za mocno. Szybka piłka leci wyżej i dociera do rywala na wysokości pasa. Chiquita ma być wolna.
  • Za wysoko nad siatką. Piłka, która przelatuje pół metra nad taśmą, nie spadnie pod nogi – rywal zagra wolej w dół.
  • Gra na rywala stojącego tuż przy siatce. Z tej odległości piłka nie ma czasu opaść. Wtedy lepszy jest lob.
  • Brak ruchu do przodu. Para gra dobrą chiquitę i zostaje z tyłu. Rywal podbija piłkę i wraca do pozycji, a przewaga przepada.
  • Za bardzo otwarta rakieta. Piłka wylatuje w górę i robi się z niej krótki lob – najłatwiejsza piłka do smeczu.
  • Sztywne nogi. Bez ugięcia kolan trudno trafić niską piłkę czysto. Efekt to siatka albo piłka trafiona ramą.
  • Przewidywalność. Chiquita grana za każdym razem z tej samej sytuacji szybko przestaje działać. Rywal zrobi krok do przodu i zagra ją wolejem, zanim spadnie.

Ćwiczenia na chiquitę

Do każdego wystarczy pół kortu, partner i kilkanaście piłek.

  1. Chiquita z podania ręką. Partner stoi po swojej stronie 3–4 m od siatki i podaje Ci piłki ręką na forhend, potem na bekhend. Ty stoisz za linią serwisową i grasz chiquitę pod jego nogi. Dobra piłka to taka, którą partner musi odebrać poniżej kolan. Gdy 7 z 10 jest dobrych, partner podaje rakietą.
  2. Chiquita – wolej z dołu – wolej. Grasz chiquitę, partner odpowiada wolejem z dołu, a Ty w tym czasie przechodzisz do siatki i kończysz wymianę wolejem. Potem zamiana ról. Ćwiczenie łączy uderzenie z ruchem do przodu, bez którego chiquita nic nie daje.
  3. Lob albo chiquita na sygnał. Partner gra Ci piłkę z siatki, a trzecia osoba (albo sam partner) w momencie Twojego zamachu woła „lob” albo „nisko”. Przygotowujesz się zawsze tak samo i decydujesz w ostatniej chwili. Uczy to maskowania zagrania i spokojnego zamachu.

Gdzie ćwiczyć z trenerem

Chiquita rzadko ma osobne zajęcia. Zwykle ćwiczy się ją na treningach z obrony, gry od szyby i przejmowania siatki. Kilka klubów z naszej bazy ma w ofercie treningi tematyczne albo zajęcia z takim programem:

KlubMiastoZajęciaCenaKort deblowy poza szczytem / w szczycie
Baltic Padel ClubGdyniatrening tematyczny (m.in. wolej i smecz, serwis i return), do 3 osób, 60 min90 zł za osobę116 / 176 zł za godzinę
Reyon TychyTychytrening tematyczny, np. obrona na korcie, 60 min80 zł (zapis w Playtomic)100 / 150 zł za godzinę
Padel Point LublinLublinIntro Padel 2: serwis, woleje, gra z szybą, taktyka; grupy 3–4 os., 90 min90 zł za osobę, sprzęt w cenie120 / 160 zł za godzinę

Baltic Padel Club opisujemy wśród kortów w Gdyni, a Padel Point – wśród kortów w Lublinie. Treningi grupowe są w wielu klubach: z 180 obiektów w naszej bazie 62 podają cenę zajęć grupowych. Najwięcej takich klubów jest w Warszawie (15 z 30), w aglomeracji katowickiej (8 z 18) i w Gdańsku z okolicą (7 z 8). Na zajęciach grupowych dla średnio zaawansowanych chiquita zwykle pojawia się przy grze z szyby i ćwiczeniach z przejmowania siatki, więc nie musisz szukać zajęć z nią w nazwie.

Najczęstsze pytania

Czy chiquita może dotknąć taśmy siatki?

Tak. W czasie wymiany piłka, która dotknie taśmy i przeleci na stronę rywali, jest w grze. Powtórka po dotknięciu siatki dotyczy tylko serwisu. Przy chiquicie granej nisko nad taśmą zdarza się to często – i bywa dla rywala jeszcze trudniejsze, bo piłka spada wolniej i bliżej siatki.

Czym chiquita różni się od skrótu (hiszp. dejada)?

Chiquita jest grana z tyłu kortu i ma zmusić rywala przy siatce do gry z dołu – to uderzenie przygotowujące, nie kończące. Skrót gra się zwykle z okolic siatki, gdy rywale są z tyłu, i ma on zakończyć punkt: piłka spada tuż za siatką i nie dolatuje do ściany.

Czy chiquitę można grać przy rywalach stojących z tyłu kortu?

Można, ale wtedy to już nie jest chiquita w klasycznym znaczeniu. Krótka piłka do rywali stojących z tyłu daje im czas na dobiegnięcie i atak. Przeciwko parze z tyłu lepiej grać piłkę głęboko, w środek albo pod szybę, i iść do siatki.